Jubilustrum

Geplaatst: 13 november 2017

 Norman blikt terug op de koffies vanuit het jubileum pakket!

 

5 jaar Roast! Heel erg leuk, en ook zo lekker gewoon gebleven, zonder al te grote wijzigingen in stijl en uitvoering. Never change a winning team enzo. Nogmaals: hulde! [DANK! red.]


Het feit wil dat de allereerste zending eigenlijk al de September Roast van 2012 was [ssst, dit kwam handiger uit ;-) red.]. Dat mag de pret voor deze afgelopen Oktober Roast natuurlijk niet drukken. Mooi toeval is wel dat in die eerste zending twee Guatemalteekse koffies (van Het Koffielab en Brandmeester´s) zaten, en dan de maand erna een derde Guatemalaan, van Single Estate Coffee Roasters! Nu 5 jaren later maakte Roast er met deze koffiebranderij een écht jubileum van, met Guatemala koffie van één finca op drie manieren verwerkt.

Helaas sloop er na het eerste weekend van deze oktobermaand (waarin ikzelf ook nog eens verjaarde 😊) wat zwakheid in het gestel qua gezondheid. Je wordt een dagje ouder… Het proeven ging me wat minder goed af, de instelling van de maalstand verliep minder soepel, ik was überhaupt uit m´n dagelijkse proefroutine (want weekje herfstvakantie thuis, dus geen officieel koffieproeflab tot mijn beschikking). Daarbij een schrapende keel, lichte hoestbuien. Zand in de motor dus, het haperde. Maar ik bleef gelukkig op de been, en ´op proef´.

Maar, het kwam er niet helemaal uit qua koffies. Na het proeven van de washed en daarna de soaked variant van de Finca Bella Vista was de algehele ontevredenheid, over de koffie en over mezelf en de apparatuur, toch wel tot een klein kookpuntje gekomen. Maar plots gloorde er toch enige houvast…. Bij het openen en nader bestuderen van de natural bespeurde ik het ontbreken van de “E” naast het woord Bonen onder de branddatum. En toen viel het kwartje! Kris en ik schreven aan het begin van de maand elkaar namelijk: 

N: “Heb je ze ook apart als filter eigenlijk... (#durftevragen) (…)”
K: “(…) de koffie van deze maand is een omniroast dus voor beide geschikt.”

Normaliter heb ik alleen de espressobonen. De drie variëteiten waren zó leuk (en mogelijk verschillend) dat ik ze op zoveel mogelijk manieren wilde proeven. Maar goed. Omniroast dus. En dan kan ik helaas toch niet onder stoelen of banken steken dat ik daarvan geen fan ben. Met filter kom ik er meestal nog wel uit, espresso daarentegen is een ander (eigenlijk geen) verhaal voor mij. Voor espressobereiding is er m.i. meer ontwikkeling van suikers en vetten binnenin de boon nodig. Om er juist dat stroperige goedje van te brouwen. Een lichte(re) roast houdt de dichtheid lager, de bonen harder, de gemalen deeltjes ondoordringbaarder. Het malen wordt dus een ander verhaal, het tampen eveneens, de extractie blijft te snel gaan, enzovoorts.
Het frappante is, je kunt voor beide brandstijlen apárt juíst de verschillende accenten en smaken mee presenteren. Gelijk aan het onderscheiden van de drie verwerkingsmethodes voor deze koffie (alhoewel er stiekem nu ook drie verschillende Arabica-variëteiten achter hangen, evenwel alledrie Bourbon-gerelateerd).
Er restte mij uiteindelijk maar één oplossing (letterlijk): back to basics, met een vertrouwde cupping! Een omniroast kan dan nog prima gebruikt worden, het is net wat verder dan de gebruikelijke cupping roast-target (vlak na ´first crack´, maar beslist niet over de helft tussen deze first en second crack). Aldus geschiedde en beproefde het:

 

Het droge aroma (alleen het maalsel) was voor washed (W) en soaked (S) gelijk, mild en fijntjes. De natural (N) was Fruitig, met een hoofdletter F dus! Aardbeien en frambozen, fris rood fruit.
Het natte aroma (na opschenken water) was ondefinieerbaar bij S, edoch soft qua gestalte. W gaf een volle kick in de neus en N bracht nu verfijnde zwarte bessen, pruim en gedroogd (rood) fruit naar voren.
Het breken van de korst (met een proeflepel het nog gesloten laagje, de crema bovenop de koffie zachtjes doorklieven en licht roerend laten zinken) liet het frisse rode fruit weer opspatten bij N. Bij W kwam er paprika om de hoek kijken.


En dan het cuppen, het proeven zelf:
W – licht ruw, groen en ongepolijst, wel een goede body en aciditeit, uiteindelijk een wat bitterdroge nasmaak.
S – meer body, wat softer, beter in balans, zoete citroenschil bij het verder ontwikkelen (tijdens afkoelen).
N – fruitig (geen verrassing 😉), maar zeker niet teveel (dat wil nog weleens voorkomen bij een natural, dan is het eigenlijk doorgeschoten, overgefermenteerd), nu iets meer richting geel en zacht fruit, banaan, mango en wat naar wat scherper, zuurder sterfruit, druif maar ook zachtrode papaya toe! Op AeroPress is deze koffie lekker vol en fruitig.


Concluderend komt een omniroast er dus (logischerwijs) beter uit bij natural en pulped naturals. Het brengt dan juist wat meer acidity naar voren, die (semi-)unwashed koffies minder hebben i.t.t. de gewassen koffies. Zodoende zijn ze prima bruikbaar voor filtertoepassingen. De gewassen variant kan beslist ook op filter bereid, deze caturra stelde me echter wat teleur overall. En voor espresso blijft het een no-go voor mij helaas. Ik heb mijn best gedaan, en geloof me, met een hele reeks omniroasts van andere koffies en branders hiervoor ook al.

Met het 30e blogverslag van vorige maand ben ik persoonlijk op 2,5 jaar ´in the blog´ alhier, halverwege de 5 dus pas. Daarentegen vierde ik afgelopen 1 november ook mijn 5 jaar bij mijn huidige werkgever. En dan moet die echte feestmaand nog komen… Dus snel door met de reeds geleverde November koffies!

Coffea Salutem,
Norman Mazel | Twitter | Instagram | Espresso Cups Collection


» Volgend bericht: Vakmanschap = Meesterschap = Broederschap
« Vorig bericht: BeanBrothers bezoekt Nicaragua