De koffies van november

Geplaatst: 26 november 2015   » Bekijk alle koffie blogs

ECUADOR MANABÍ van ENGRANO

Een nieuwe brander, een nieuw koffieland! Voor Roast.nl dan, want Ecuador is misschien een stuk minder bekend, het is wél het land met het grootste percentage Robusta productie van heel Zuid-Amerika. Relatief dan natuurlijk, want in absolute aantallen is Brazilië nimmer te evenaren. Maar de hamvraag is dan of ze trots moeten zijn op die 40% Robusta productie. Het is in ieder geval een belangrijk product voor de im- en export. Ecuador is ook bekend om haar grootschalige oploskoffieproductie; er zijn een aantal grote producenten. En véél van deze instant gaat naar… Colombia! Raar maar waar, ze hebben daar zelf koffie van (te) hoge kwaliteit, die allemaal geexporteerd wordt, en ze betalen de Ecuadorianen ook nog eens een stuk meer dan de locals.

Van mij verder geen kwaad woord over Robusta! Ik ben als koffiegroentje ooit in de toverketel gevallen, en ben dan wel omhoog geklommen naar mooie Arabica´s… maar verloochen je afkomst nooit! En laten we eerlijk zijn: 9 van de 10 koffiedrinkers is ooit met (een) Robusta (bevattende melange) begonnen… Bovendien zijn er echt héle mooie Robusta´s op de markt en een enkel adres waagt zich zelfs aan een 100% single origin (India). Ik zal Kris en Paul eens tippen, wie weet kunnen we die eens meepakken volgend jaar?! (mannen, ik heb het over: Black Sheep Coffee in Londen! Go for it!)

Snel terug naar Engrano´s Ecuador maar weer! Uit het grootste koffieproducerende gebied (50%) van het land, alwaar men rond 1860 is gestart met produceren. Gelegen aan de droge westkust, met bescheiden hoogten. Vandaar dat het etiket dus ´500m hoogte´ vermeld. Bij dit soort ´hoogtes´ tref je meestal koffie van lage aciditeit aan, denk aan Brazil, maar zo ook deze Ecuador. Het staat ook in het smaakprofiel in de beschrijving.

De roast was wat onregelmatig, met kleurverschillen en ook het screen (de boongrootte) varieerde zichtbaar. Her en der leek het erop dat het branden wellicht wat gehaast was gedaan, met wat vlekkerige kenmerken van zgn. scorching. De aangekondigde rokerige smaak zou hiervan het resultaat kunnen zijn, immers, bij een te groot verschil in screen (ver)branden de kleinste boontjes eerder.

Het droge aroma na malen is, niet verrassend, als sterk tabak-kig te omschrijven. Het natte aroma na bereiden is wat milder gelukkig. Maar wat het meest in het oog springt is de mooie dikke stroperig-lodderige crema, wauw! Het ziet er dan ook erg mooi, erg ´espresso´ uit, met een goed bittertje. Het wat aan de donkere, espresso-kant branden betaalt zich wel uit. Met een open portafilter zetten was helemaal een lust voor het oog, met wederom dikke druipende klodders! Er zit véél koffie in de bonen ook, waardoor er lange, volle shots kunnen worden gezet. De acidity is amper aanwezig, heel apart en aangenaam. Dat bittertje is daardoor prima te behappen. Donkerzoet fruit, pruim en vijg, zweven wat rond in de mond. En de nasmaak is mooi rond en zacht, en ik ontdekte zelfs een keer een lichte zweem van jasmijn, of roos, of… wat was dát?? (antwoord: een mooi privé koffie-momentje ). Ook apart, want je zou met dat bittertje en het donkerdere branden een wat zwaardere afdronk verwachten.

 

 COSTA RICA TARRAZU van GIRAFFE


We schakelen over naar Costa Rica, een land waar het verboden is om wat dan ook met Robusta te doen! Dat wil zeggen, op agrarisch gebied dan, want die instant (uit Ecuador?!) is ook hier te vinden uiteraard. De bonen van Giraffe zijn netjes gelijkmatig, echter wel redelijk aan de lichte kant, een City roast (het stadium nadat de ´eerste krak´ klaar is). Espresso roasts gaan meestal nog wat verder, naar City+ of Full City (voordat de tweede krak begint). Vroeger ging het meestal nóg verder (en bij lagere kwaliteiten en massa-productie nog steeds), tegenwoordig is de trend wat meer naar het lichte toe. Erg populair in Scandinavië vooral ook, met all gevolgen vandien (zie mijn blog van juni).

Het droge aroma is vol en ik kreeg meteen een mooie extractie, mét tijgerprintje! De body is lekker mild, met een fijne acidity. Inderdaad, de melkchocolade is goed te proeven. Het zal aan het weer hebben kunnen liggen, maar de volgende dag had ik wat meer moeite met de maalgraad, tampen etc. Met iets minder fijn malen en zachter tampen bleef de extractietijd vrij lang en de koffie werd een stuk sterker, bitterder, strakker. Alles bij elkaar ´prettig pittig´, dat wel.

Wéér een dag later de maling en tamping aangepast, een duidelijk verschil, de body wat voller en de acidity wat lager. En wis en waarachtig een vleugje amandel/bloesem?! Afdronk en nasmaak als een donkere basterdsuiker of stroop, zonder het overdreven zoete.

Op de laatste dag nog wat lekkere single´s gezet. Er kwam nu butterscotch naar voren, en walnoot, of toch pecannoot? Een speelse koffie al met al!

 

MEXICO ESMERALDA van BOON

En Mexico verbouwt ook (gewassen) Robusta, zo´n 10%, en van behoorlijke kwaliteit, maar genoeg over het R-woord nu ;). De ´Esmeralda´ koffie van Boon komt uit de streek Oaxaca. Deze is de afgelopen jaren behoorlijk extreem door de koffieroest-ziekte geraakt. Deze maand verscheen er ook een – letterlijk – indrukwekkend artikel over: klik hier. De Pluma Hidalgo variëteit die vermeldt staat is ook een dorp van ruim 3.300 inwoners, en vernoemd naar een pluim (pluma) -achtige wolk die ooit te zien was op de kleine nabijgelegen berg. Hidalgo was één van de voorvechters voor de onafhankelijkheid. En ze zijn er trots op hun koffieverbouw: “welkom op het land met de beste koffie” is er op dit bord te lezen. Deze soort is een afstammeling van de welbekende Arabica-hoofdsoort “Typica”.

De branding van de Boon-en is mooie caramel-egaal-gekleurd, herkenbaar voor een Mexico. De bonen zijn ook grOOt, rond screen 18.

Ergens wel verklaarbaar, want Mexico staat ook bekend om de reuzenbonen, olifanten-variëteit Maragogype (ook een Typica).
Een heel diep, in de neus kietelend aroma dringt zich meteen erg prettig op na het malen! In de kop ervaarde ik een volle body en goede zuurgraad. Het is wat zwaar, maar lekker zwaar, krachtig. Ik heb het niet getest, maar dit moét ook mooi met (veel?!) melk zijn, zodat er ook wat van de koffiesmaak overblijft. Er zit pure chocolade in met een fijn bitterzoetje, terwijl de appearance (crema) dik en romig is. Ik herkende de smaakkenmerken van de beschrijving niet zo goed deze keer, maar de koffie was DIK in orde. Het toetje op de laatste dag kwam vie het open portafilter: wát een mooie uitloop, ongekend. Zacht, soepel en subtiel. En daarna met vOlle teugen genieten!

Als uitsmijtertje nog een mooie plaat met een vette knipoog. Een ironische toelichting in woorden op de genummerde (Agtron) roast levels, ontworpen door Jon Ferguson van The Roasterie (U.S. North Central Brewers Cup 2013).


Coffea Salutem! Norman Mazel ~ @Normanito1 ~ @Espresso_cups_

p.s. Tip: Roast is natuurlijk héél erg leuk om in de komende feestmaand kado te geven. En er uiteraard ook van te genieten, alleen en samen met anderen! Kijk hier.


» Volgend bericht: Koffieproeverij december Roast
« Vorig bericht: VARIETEIT IN KOFFIE