Garanties uit het verleden…

Geplaatst: 29 oktober 2018   » Bekijk alle koffie blogs

De Lempira uit Santa Barbara, Honduras van Cafecito Central. Nee, niet de lokale munteenheid maar de Arabica variëteit, ontwikkeld door het Hondurese Instituut voor de Koffie (IHCAFE). Helaas is recent gebleken dat deze voorheen tegen diverse ziektes resistente soort toch haar natuurlijke bescherming heeft verloren. Volgens de Variety Catalog van de verder fijne mensen van het belangrijke World Coffee Research is het kwaliteitspotentieel op grotere hoogte aan de lage kant... Proeftechnisch werd ik om meerdere redenen alsnog blij van deze koffie! Een verfijnde natural processed, zonder uit de té fruitige bocht te vliegen, edoch met veel geel- en steenvruchten, ook een flinke dot bananengele roomcustard, zacht en geraffineerd, met een delicaat zacht aroma. Zoet, clean en een soepele nasmaak. ★★★★½ met rapportcijfer 9+! (check ook nog even de fotoserie op Roast.nl´s website)

 


Opnieuw een Sidamo Kochere van het Reko Koba washing station via Shokunin aka Jelle “Stielman” uit Rotterdam. “Zijn” gesha van vorig jaar was wonderschoon. Nu een ´gewone´ heirloom in het pakket die er ook mocht zijn. Maar mogen/kunnen we na het verschijnen van Counter Culture Coffee´s Gids der Ethiopische Variëteiten nog wel reppen over ´heirloom´, wat niet meer of minder dan een verzamelnaam voor erfgoed betekent. Ik dwing mijzelf (en bij deze Jelle ook wink) om dieper op de nu beschikbare materie in te gaan:

Niet heel precies te zien hier,maar wel op het indrukwekkende geheel zijn twee groepjes in de blauwe kaders onder de kop Sidama/Yirgacheffe. Een drietal soorten worden onder ´regional landraces´ geschaard (Dega, Wolisho, Kurume) en er vallen er vier onder de ´specialty group´, geselecteerde lokale soorten die aangepast zijn aan specifieke agro-ecologie en het typerende (fysieke, zintuiglijke en biochemische) koffiekwaliteitsprofiel van het gebied representeren, in dit geval Odicha, Angafa, Fayate en Koti.

De Odicha valt waarschijnlijk af, want die is voor de iets lager gegroeide zones. De Fayate en Koti kenmerken zich door hun kruidige-bloemige karakter… en dát is wat ik o.a. aantrof in deze koffie. Ook roodfruit, met name aardbei. En dan vooral anijszaad, yummy! De body was wat aan de lage kant en de afdronk wat vlak, met lichte neiging naar wat veroudering? Al met al mocht het de pret niet al teveel drukken. ★★★½ met rapportcijfer 8+.


De laatste koffie, de El Salvador van Manhattan kwam helaas niet tot zijn recht. Ik heb van alles geprobeerd, getweakt, zelfs ermee gecupped, maar het bood weinig soelaas. In de verte wel wat sinaasappel, met een vleugje butterscotch. Maar het aroma was oldish, en in de smaak waarden er telkens wat houtige tonen doorheen. Wat me het meeste kon bekoren is dat Manhattan zich kennelijk op een langerdurende toekomstige samenwerking met de producent heeft gericht! In deze wat sombere tijden van lage wereldprijzen, koffieziektes, logistieke moeilijkheden etc. is het prijzenswaardig om de mensen in origine een hart onder de riem te steken en ze te verzekeren van afname, niet eenmalig, maar ook de volgende oogst, en misschien ook die daarna etc. Het kan dan weleens voorkomen dat een oogst wat minder uitpakt; dat zou nu het geval kunnen zijn. Maar wie goed doet, goed ontmoet! Koffieheld/trendsetter Has Bean  in de UK heeft een dergelijk beleid al jaren geleden ingezet. En in recente uiteenzettingen kwamen soortgelijke overwegingen, commitments en/of ´vastzetten´ (bijvoorbeeld een vaste prijs voor een termijn van 3 oogsten zodat producenten kunnen investeren) ook ter sprake.

★★()☆☆ met rapportcijfer 7.  (die ene tussen haakjes is de extra weldoeners bonusster!)

 

Coffea Salutem 

Norman Mazel

Instagram | Twitter | Espresso Cups Collection


« Vorig bericht: GIRLPOWER